19 Eylül 2010 Pazar

Oyuncak hikayesi



Güneşten parlak gözleri yaşlarla daha bir parlıyordu şimdi. Yine de ağlama, yakışmıyor sana demem gerekiyordu sanırım formalite gereği. Üzülmesini istemezdim elbette, nasıl isterdim, gözlerim yaşlarla ışıldamasa da oyuncak ayısının bir trafik canavarına kurban gitmesi beni de sarsmıştı. Bir bankta iki üzgün bütün havayı karartmıştık parkta, köpekler havlıyor, çocuklar susuyordu. Çimenlerin yeşili daha bir koyuydu bugün. Yatağını ben paylaşmıyordum ama Teddy yine de düşmanım değildi, yani başka bir ayıyla yatsa içimdeki aşk hala umut taşımazdı az da olsa. Şimdi ona yatağını ısıtacak yeni biri gerekiyordu ve o ben değildim, ben sadece üzülünce yanında büzülüp sigara içilecek yaştan çok ışıkla dolmuş gözlerle bakılacak bir başka oyuncaktım. 

1 yorum:

  1. benim ayıcığımın arkasıda yanmıştı böyle nasıl üzülmüştüm hüngür hüngür ağlamştm =)

    YanıtlaSil