17 Eylül 2010 Cuma

Hiç işte, biraz hüzün


Mutsuzluk, başka bir şey değildi hissettiği. Tek umudu, aylardır mutlu olmak olmak için sebep bulamazken taşıdığı tek umut kapısı yüzüne burnunu bile kıracak kadar sert çarpılmıştı eşiğindeyken. Sigarasını yaktı, mor gibiydi dumanın rengi güneş ışığıyla birleşince. Bu güneş ışığı kaç insanın neşesine neşe katıyordu şimdi kim bilir. O dumanın moruna baktı. Mor eşcinsellerin rengi sayılırdı, kimi arkadaşları mor giymezdi bu yüzden. Kimliksizliğini gördü o dumanda, cinsel kimliği bile yoktu belki, sadece mutsuzdu ölümüne, belki ölene kadar. Melankolisinden kaç kişi daha bıkıp uzaklaşacaktı ondan yalnız bırakana kadar. Sigarayı evinin saklanan köşesinden çıkarmıştı, alabildiğine kuruydu tütün, ev de evi değildi aslında. Mutsuzken çok da önemli değildi sigaranın kalitesi. Sadece sonuna gelirken kısa sigaranın ne kadar kısa olduğunu düşündü, son nefesi derinden çekti, sadece kusma refleksi verdi ona, bir de baş dönmesi. Dönen baş iyidir, dünyaya uyumunu biraz artırırdı belki. O dururken dönüyordu dünya. Dertleşebilecek birini aradı telefonunu çıkarıp ama telefonuyla ilgilenemeyecek kadar hayata batmıştı arkadaşı, hayattaydı ve açmadı telefonu. Konuşup rahatlamak da istemiyordu zaten, dibe batışı kolaylaşırdı rahatlarsa. Kapatıp attı bir köşeye telefonu, durmuştu zaman dönen dünyada.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder