19 Eylül 2010 Pazar

Oyuncak hikayesi



Güneşten parlak gözleri yaşlarla daha bir parlıyordu şimdi. Yine de ağlama, yakışmıyor sana demem gerekiyordu sanırım formalite gereği. Üzülmesini istemezdim elbette, nasıl isterdim, gözlerim yaşlarla ışıldamasa da oyuncak ayısının bir trafik canavarına kurban gitmesi beni de sarsmıştı. Bir bankta iki üzgün bütün havayı karartmıştık parkta, köpekler havlıyor, çocuklar susuyordu. Çimenlerin yeşili daha bir koyuydu bugün. Yatağını ben paylaşmıyordum ama Teddy yine de düşmanım değildi, yani başka bir ayıyla yatsa içimdeki aşk hala umut taşımazdı az da olsa. Şimdi ona yatağını ısıtacak yeni biri gerekiyordu ve o ben değildim, ben sadece üzülünce yanında büzülüp sigara içilecek yaştan çok ışıkla dolmuş gözlerle bakılacak bir başka oyuncaktım. 

Katil bebek


Katil bir bebekti o, patlak gözleri yaşlı, kalın kaşlı, siyahtı doğuştan süt dişleri. Annesi bile sevmedi onu. Yavrusunu pamuğum diye sevmeyen kibirli kel kör tilki gibi. O dişleri memesine yaklaştırmak midesini bulandırıyordu, bir yandan da ölümünü düşünmek… Utandırıyordu! Sevgi borçluydu ona ama kriz vardı beynindeki kalbinde. Bayram boyunca çocuğuna yapmacık sevgi gösterileri yapacak akrabalarını düşündü. Tipsiz şey  diye sevemeyeceklerdi bebeğini, tipsizdi çünkü, denmezdi. Ay ne tatlı gülüyor, ne cimcime ağlıyor diyeceklerdi. Depresyonu azacaktı yine, ölümü isteyecekti on aydır istediği sıradan günlerden daha fazla. Yine de bırakamazdı bebeğini ölerek, kimse emzirmezdi onu, ölüsünün küfürler yemesi ölümden daha acıydı. O yüzden polis eşinin silahını aldı masadan, pek de tereddüt etmedi zaten daha önce yapmış başka bir polis gibi birkaç seneye kalmaz cinnet geçirip hepsini vuracaktı eşi muhtemelen ve sıkıp parmağını dağıttı beynini, ikisi için de en güzeli, bitkisel hayatta emzirecekti bebeğini anestezik bir aşkla.  

17 Eylül 2010 Cuma

Hiç işte, biraz hüzün


Mutsuzluk, başka bir şey değildi hissettiği. Tek umudu, aylardır mutlu olmak olmak için sebep bulamazken taşıdığı tek umut kapısı yüzüne burnunu bile kıracak kadar sert çarpılmıştı eşiğindeyken. Sigarasını yaktı, mor gibiydi dumanın rengi güneş ışığıyla birleşince. Bu güneş ışığı kaç insanın neşesine neşe katıyordu şimdi kim bilir. O dumanın moruna baktı. Mor eşcinsellerin rengi sayılırdı, kimi arkadaşları mor giymezdi bu yüzden. Kimliksizliğini gördü o dumanda, cinsel kimliği bile yoktu belki, sadece mutsuzdu ölümüne, belki ölene kadar. Melankolisinden kaç kişi daha bıkıp uzaklaşacaktı ondan yalnız bırakana kadar. Sigarayı evinin saklanan köşesinden çıkarmıştı, alabildiğine kuruydu tütün, ev de evi değildi aslında. Mutsuzken çok da önemli değildi sigaranın kalitesi. Sadece sonuna gelirken kısa sigaranın ne kadar kısa olduğunu düşündü, son nefesi derinden çekti, sadece kusma refleksi verdi ona, bir de baş dönmesi. Dönen baş iyidir, dünyaya uyumunu biraz artırırdı belki. O dururken dönüyordu dünya. Dertleşebilecek birini aradı telefonunu çıkarıp ama telefonuyla ilgilenemeyecek kadar hayata batmıştı arkadaşı, hayattaydı ve açmadı telefonu. Konuşup rahatlamak da istemiyordu zaten, dibe batışı kolaylaşırdı rahatlarsa. Kapatıp attı bir köşeye telefonu, durmuştu zaman dönen dünyada.