Güneşten parlak gözleri yaşlarla daha bir parlıyordu şimdi. Yine de ağlama, yakışmıyor sana demem gerekiyordu sanırım formalite gereği. Üzülmesini istemezdim elbette, nasıl isterdim, gözlerim yaşlarla ışıldamasa da oyuncak ayısının bir trafik canavarına kurban gitmesi beni de sarsmıştı. Bir bankta iki üzgün bütün havayı karartmıştık parkta, köpekler havlıyor, çocuklar susuyordu. Çimenlerin yeşili daha bir koyuydu bugün. Yatağını ben paylaşmıyordum ama Teddy yine de düşmanım değildi, yani başka bir ayıyla yatsa içimdeki aşk hala umut taşımazdı az da olsa. Şimdi ona yatağını ısıtacak yeni biri gerekiyordu ve o ben değildim, ben sadece üzülünce yanında büzülüp sigara içilecek yaştan çok ışıkla dolmuş gözlerle bakılacak bir başka oyuncaktım.
19 Eylül 2010 Pazar
Oyuncak hikayesi
Güneşten parlak gözleri yaşlarla daha bir parlıyordu şimdi. Yine de ağlama, yakışmıyor sana demem gerekiyordu sanırım formalite gereği. Üzülmesini istemezdim elbette, nasıl isterdim, gözlerim yaşlarla ışıldamasa da oyuncak ayısının bir trafik canavarına kurban gitmesi beni de sarsmıştı. Bir bankta iki üzgün bütün havayı karartmıştık parkta, köpekler havlıyor, çocuklar susuyordu. Çimenlerin yeşili daha bir koyuydu bugün. Yatağını ben paylaşmıyordum ama Teddy yine de düşmanım değildi, yani başka bir ayıyla yatsa içimdeki aşk hala umut taşımazdı az da olsa. Şimdi ona yatağını ısıtacak yeni biri gerekiyordu ve o ben değildim, ben sadece üzülünce yanında büzülüp sigara içilecek yaştan çok ışıkla dolmuş gözlerle bakılacak bir başka oyuncaktım.
Etiketler:
arkadaş,
çimen,
hava kararması,
oyuncak,
oyuncak ayı,
park,
sigara,
şarap,
teddy bear,
yağmur,
yatak
Katil bebek
Katil bir bebekti o, patlak gözleri yaşlı, kalın kaşlı, siyahtı doğuştan süt dişleri. Annesi bile sevmedi onu. Yavrusunu pamuğum diye sevmeyen kibirli kel kör tilki gibi. O dişleri memesine yaklaştırmak midesini bulandırıyordu, bir yandan da ölümünü düşünmek… Utandırıyordu! Sevgi borçluydu ona ama kriz vardı beynindeki kalbinde. Bayram boyunca çocuğuna yapmacık sevgi gösterileri yapacak akrabalarını düşündü. Tipsiz şey diye sevemeyeceklerdi bebeğini, tipsizdi çünkü, denmezdi. Ay ne tatlı gülüyor, ne cimcime ağlıyor diyeceklerdi. Depresyonu azacaktı yine, ölümü isteyecekti on aydır istediği sıradan günlerden daha fazla. Yine de bırakamazdı bebeğini ölerek, kimse emzirmezdi onu, ölüsünün küfürler yemesi ölümden daha acıydı. O yüzden polis eşinin silahını aldı masadan, pek de tereddüt etmedi zaten daha önce yapmış başka bir polis gibi birkaç seneye kalmaz cinnet geçirip hepsini vuracaktı eşi muhtemelen ve sıkıp parmağını dağıttı beynini, ikisi için de en güzeli, bitkisel hayatta emzirecekti bebeğini anestezik bir aşkla.
17 Eylül 2010 Cuma
Hiç işte, biraz hüzün
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)


