19 Eylül 2010 Pazar

Katil bebek


Katil bir bebekti o, patlak gözleri yaşlı, kalın kaşlı, siyahtı doğuştan süt dişleri. Annesi bile sevmedi onu. Yavrusunu pamuğum diye sevmeyen kibirli kel kör tilki gibi. O dişleri memesine yaklaştırmak midesini bulandırıyordu, bir yandan da ölümünü düşünmek… Utandırıyordu! Sevgi borçluydu ona ama kriz vardı beynindeki kalbinde. Bayram boyunca çocuğuna yapmacık sevgi gösterileri yapacak akrabalarını düşündü. Tipsiz şey  diye sevemeyeceklerdi bebeğini, tipsizdi çünkü, denmezdi. Ay ne tatlı gülüyor, ne cimcime ağlıyor diyeceklerdi. Depresyonu azacaktı yine, ölümü isteyecekti on aydır istediği sıradan günlerden daha fazla. Yine de bırakamazdı bebeğini ölerek, kimse emzirmezdi onu, ölüsünün küfürler yemesi ölümden daha acıydı. O yüzden polis eşinin silahını aldı masadan, pek de tereddüt etmedi zaten daha önce yapmış başka bir polis gibi birkaç seneye kalmaz cinnet geçirip hepsini vuracaktı eşi muhtemelen ve sıkıp parmağını dağıttı beynini, ikisi için de en güzeli, bitkisel hayatta emzirecekti bebeğini anestezik bir aşkla.  

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder